Risale-i Nur’da Ene

Gök, zemin, dağ tahammülünden çekindiği ve korktuğu Emanetin müte-addid vücuhundan bir ferdi, bir vechi, ene'dir. Evet ene, Zaman-ı Âdem'den şimdiye kadar Âlem-i İnsaniyetin etrafına dal budak salan nurani bir Şecere-i Tûbâ ile, müdhiş bir şecere-i zakkumun çekirdeğidir.

O ene mahiyetinin bilinmesiyle, o garib Muam-ma, o acib Tılsım olan ene açılır ve Kâinat Tılsımını ve Âlem-i Vücubun Künuzunu dahi açar.

Cenab-ı Hak, Emanet cihetiyle İnsana "ene" namında öyle bir mif-tah vermiş ki; Âlemin bütün kapılarını açar ve öyle tılsımlı bir enaniyet vermiş ki; Hallak-ı Kâinat'ın Künuz-u Mahfiyesini onun ile keşfeder. Fakat ene, kendisi de gayet muğlak bir Muamma ve açılması müşkil bir Tılsımdır.

Emaneti bihakkın eda eder ve o enenin dûrbîniyle, Kâinat ne olduğunu ve ne vazife gördüğünü görür

Hakikî Ubûdiyyetini takınır. Makam-ı "Ahsen-i Takvim"e çıkar.

Eğer o ene, Hikmet-i Hilkatini unutup, Vazife-i Fıtriyesini terkederek kendine mâna-yı ismiyle baksa, kendini mâlik itikad etse; o vakit emanete hıyanet eder,

Sonra kıyas-ı binnefs suretiyle herkesi, hattâ herşeyi kendine kıyas edip, Cenab-ı Hakk'ın mülkünü onlara ve esbaba taksim eder. Gayet azîm bir şirke düşer.

İşte ene, şu hainane vaziyetinde iken; cehl-i mutlaktadır. Binler fünu-nu bilse de, cehl-i mürekkeble bir echeldir. Çünki duyguları, efkârları Kâi-natın Envâr-ı Marifetini getirdiği vakit, nefsinde onu tasdik edecek, ışıklan-dıracak ve idame edecek bir madde bulmadığı için sönerler.

Ne vakit ayrı gitmişler ise, bütün Hayır ve Nur, Silsile-i Nübüvvet ve Diyanet etrafına toplanmış ve şerler ve dalâletler, felsefe silsilesinin etrafına cem'olmuştur.

İslâmiyet, Tevhid-i Hakikî Dinidir ki; vasıtaları, esbabları iskat ediyor. Enaniyeti kırıyor, Ubudiyet-i Hâlisa tesis ediyor.

Ehl-i Hak, bilmecburiye eneyi terketmekle hakka Hizmet edebilir.

İşte bu müdhiş marazın merhemi, ilâcı İhlastır. Yani Hakperestliği nefisperestliğe tercih etmekle ve Hakkın hatırı, nefsin ve enaniyetin hatırına galib gelmekle

Kezalik ene ile tabir edilen enaniyetin Kalbi,

Zikrinin Şua ve Hararetiyle yanıp delinirse, büyüyüp gafletle firavunlaşamaz. Ve Hâlık-ı Semavat ve Arz'a isyan edemez. O Zikr-i İlahî sayesinde, ene mahvolur.